TUSSENKOMST VAN VALÉRY LIPPENS

Als zoon van de gerenommeerde Belgische fotografe Patricia Matthieu de Wynendaele en van Léopold Lippens is Valéry Lippens, naar eigen zeggen, “met een fototoestel in zijn wieg geboren”.

Hij heeft zich volledig aan de fotografie gewijd — tot aan het overlijden van zijn vader en de eerste gemeenteraadsverkiezingen, waaraan hij deelnam op de lijst van GBL. Momenteel is hij gemeenteraadslid in Knokke-Heist.

HOMMAGE

Léopold…

Mijn vader… Voor mij waren er uiteraard altijd twee Léopolds… Twee duidelijk onderscheiden Léopolds… maar die onmiskenbaar altijd naast elkaar bestonden… vandaar dat hij voor sommigen Léopold was… Léo… Pol… Polke… Meneer Pol… en voor anderen de Burgemeester… of, wat voor mij nog sterker weegt… de Vader van de Gemeente…

In werkelijkheid kenden, op een zeer kleine kring van trouwe vrienden — en uiteraard de familie — na, bijna niemand de echte Léopold.

Hij was een man met een uitzonderlijke gevoeligheid, diep zorgzaam en vooral van een grote eenvoud. Mijn vader had nooit behoefte aan luxe. Buiten zijn publieke leven volstonden een eenvoudige doek, een mand en een hangmat om gelukkig te zijn. Ik denk zelfs dat hij bijna naakt had kunnen leven — uiteraard met een goed boek en een goede maaltijd (want ja… hij is tenslotte aan de keukentafel geboren).

En ik denk dat het precies deze eenvoud is die hem werkelijk heeft gekenmerkt, die zijn leven heeft gevormd — veel meer dan het beeld dat door de pers werd verspreid of door degenen die hem niet kenden… of dachten hem te kennen.

Maar waar kwam die eenvoud vandaan? Zeer waarschijnlijk van zijn ouders, Léon en Suzy Lippens. Een koppel van absolute eenvoud, dicht bij iedereen, wie ze ook waren, altijd discreet en vooral totaal niet in staat zichzelf ernstig te nemen. Een voorbeeld onder vele: men ging naar de mis bij de Dominicanessen niet om 10 uur om gezien te worden, maar om 7 uur, gewoon om te doen wat moest gebeuren.

En die eenvoud… de ware rode draad doorheen de hele familie, tot op vandaag… vindt haar oorsprong in wat mijn grootvader Léon in tal van geschriften het “vermogen tot verwondering” noemde.

Het “vermogen tot verwondering”… dat is het vermogen om diep geraakt te blijven door de schoonheid van de natuur… door de wilde wereld… en om die gevoeligheid door te geven aan anderen. Het buitengewone zien in het gewone… van het oneindig grote tot het oneindig kleine… van de Melkweg tot een eenvoudig bloemblad… en dat alles met nieuwsgierigheid en respect… Een houding van nederigheid tegenover Moeder Natuur… tegenover onze uiteindelijk nietige plaats in dit immense en grenzeloze universum waarin wij ons bevinden…

En uiteindelijk ook het eenvoudige besef dat men enkel beschermt wat men diep vanbinnen raakt.

En om terug te komen op Knokke… Knokke-Heist… Knokke-Le-Zoute… de Zee… Ik ben ervan overtuigd dat deze verwondering… dit vermogen tot verwondering… zich heeft vertaald in de wil om een uitzonderlijke leefomgeving te creëren… om een toevluchtsoord van rust te vormen… of in de zorg voor een elegante, nette en welvarende gemeente voor iedereen… en misschien ook in een soms “strikte” aanpak om het imago te beschermen van deze plek waar hij zo zielsveel van hield…

Om af te sluiten… en misschien te begrijpen hoe één enkele familie Knokke en daarna Knokke-Heist gedurende meer dan een eeuw heeft vormgegeven… ben ik ervan overtuigd dat dit “vermogen tot verwondering” van Léon Lippens — zijn onvoorwaardelijke liefde voor de natuur en alles wat daaruit voortvloeit — de eerste en belangrijkste invloed is geweest op mijn vader…

En die invloed reikte veel verder dan de politiek… Ze raakte het milieu, de stedenbouw, de economie en de sociale identiteit van de gemeente… een invloed verankerd in dat “vermogen tot verwondering”… een permanente nieuwsgierigheid… een voortdurende frisse blik… een spontaan enthousiasme… en een vermogen om volledig aanwezig te zijn… wat uiteindelijk creativiteit voedt, empathie en nederigheid creëert… en vooral het vermogen — of het voortdurende verlangen — om te blijven leren…

Het is, kortom, het bewaren van een kinderhart in een volwassen lichaam en geest…En mijn vader was dat kind.