OORLOG VAN DE STRANBARS

In Knokke-Heist heeft de toewijzing van de strandconcessies een ware storm ontketend. Achter wat sommigen inmiddels de « oorlog » van de strandbars noemen, speelt veel meer dan een louter administratieve procedure: historische zaken, die soms van generatie op generatie werden doorgegeven, dreigen uit het straatbeeld te verdwijnen.

De beslissing roept emoties, woede en vragen op over de toewijzingscriteria, de transparantie van de procedure en de plaats die lokale ondernemers krijgen tegenover nieuwe projecten.

Hieronder volgt de reactie van Sonja Guedens, die verscheen op de website van Unie Belgische Horeca en werd overgenomen op Facebook.

MIJN HART BLOEDT, MAAR MIJN VUUR IS WAKKER ❤️‍🔥

Sinds mijn veertiende kom ik in Knokke.

Het strand is voor mij veel meer dan zand, zee en strandbars. Het zijn herinneringen, vertrouwde gezichten en families die er iedere zomer opnieuw stonden. Mensen die met hun handen, hun hart en hun hele leven mee de ziel van Knokke hebben opgebouwd.

Daarom raakt deze beslissing mij zo diep.

Albertstrand, Yssi’s Beach, Beach Number One, Lekkerbek Beach, Beaufort Plage en Blue Buddha Beach verliezen hun concessie.

Dat zijn geen zes namen die zomaar van een lijst worden geschrapt. Achter iedere naam zitten mensen, gezinnen, kinderen, medewerkers en een levensverhaal.

Ik ben vandaag zelf geen horecaondernemer meer, maar het horecavirus zal altijd in mij blijven zitten.

Ik weet wat het betekent om een zaak met hart en ziel te dragen. De buitenwereld ziet een mooi terras, lachende mensen en een gezellige zomeravond. Maar achter dat beeld zitten ontelbare werkuren, slapeloze nachten, financiële risico’s, verantwoordelijkheid voor medewerkers en voortdurend klaarstaan voor je gasten, werken als vele vrij zijn, …

Horeca is niet zomaar een beroep. Het wordt een deel van wie je bent.

Daarom doet dit mij zo veel pijn. Ik zie niet alleen zes strandbars die hun concessie verliezen. Ik zie ondernemers en families die jarenlang alles van zichzelf hebben gegeven en nu hun levenswerk uit handen zien glippen.

Misschien ben ik geen horecaondernemer meer, maar mijn horecahart klopt nog altijd. En vandaag doet dat hart verschrikkelijk veel pijn.

De familie D’Hooghe van Albertstrand

Albertstrand bestaat in 2026 precies honderd jaar. Honderd jaar familiegeschiedenis, verdeeld over vier generaties.

Daniël D’Hooghe nam de concessie in 1986 over van zijn vader en was 32 jaar lang het vertrouwde gezicht van Albertstrand. Daarna gaf hij zijn levenswerk door aan zijn dochter Emmy en zijn schoonzoon Sammy.

Emmy kreeg het strandleven letterlijk met de paplepel mee. Wat haar voorouders ooit begonnen met de verhuur van strandcabines en strandstoelen, groeide doorheen de generaties uit tot een vaste waarde tegenover het Casino.

Dit is geen concept dat achter een bureau werd bedacht. Dit is een familiegeschiedenis die honderd jaar lang op het strand werd geleefd.

En nu eindigt die geschiedenis omdat een dossier volgens een jury niet goed genoeg zou zijn.

Hoe leg je zoiets uit aan een familie die vier generaties lang haar leven aan die plek heeft gegeven?

Alain, Dimitri en Xena van Lekkerbek Beach

Lekkerbek Beach ontstond in 1987. Alain Coudeville bouwde de zaak jarenlang uit tot een warme, familiale plek aan het Zwin.

Later trad zijn zoon Dimitri samen met zijn vriendin Xena mee in de zaak. Een nieuwe generatie stond klaar om verder te bouwen aan wat door de familie met zoveel liefde en inzet was opgebouwd.

Voor hen was dit geen tijdelijke zomeractiviteit. Het was een familiedroom die van de ene generatie op de andere werd doorgegeven.

Een vader die zijn ervaring en levenswerk aan zijn zoon toevertrouwt. Een zoon en zijn partner die klaarstaan om het verhaal verder te schrijven.

Maar die toekomst wordt hun nu afgenomen.

Kim, Mathieu, Lauren en Loïse van Blue Buddha Beach

Kim is geboren en getogen in Duinbergen. De zee en het strand maakten altijd deel uit van haar leven.

Tijdens haar studententijd leerde ze Mathieu kennen. Hij kwam uit het Waasland, maar kende het harde seizoensleven al door zijn werk tijdens winterseizoenen in de Franse Alpen.

In 2011 besloten zij samen voor het strandleven te kiezen. Ze bouwden Blue Buddha Beach uit tot een gastvrije plek waar mensen zich welkom en thuis konden voelen.

Intussen hebben Kim en Mathieu twee dochters, Lauren en Loïse. Zij groeiden op het strand op. Misschien zouden zij later zelf mee in de zaak stappen en de familietraditie voortzetten.

Dat toekomstbeeld wordt nu plots afgebroken.

Dit gaat dus niet alleen over Kim en Mathieu. Het gaat ook over twee meisjes voor wie het strand een deel van hun thuis en hun familieverhaal is.

Glenn, Alexandra en Fabio van Beach Number One

Glenn Van Hoeck is al meer dan vijftien jaar een vaste waarde op het strand van Knokke-Heist.

Wat ooit begon als Monroe Beach, groeide later uit tot Beach Number One. Glenn bleef investeren, vernieuwen en werken aan een eigen herkenbare plek waar stijl, rust en persoonlijke service centraal stonden.

Samen met Alexandra Van Varenberg bouwde hij ook buiten het strand verder aan hun ondernemingsverhaal. Ook zijn zoon Fabio werd bij de toekomst en de verdere uitbouw van Beach Number One betrokken.

Dit was geen toevallig zomerproject. Het was het resultaat van meer dan vijftien jaar werken, ondernemen, investeren en dromen met een volgende generatie in zicht.

Ook aan dat verhaal komt nu op het strand een einde.

De mensen achter Yssi’s Beach

Yssi’s is al meer dan twintig jaar een vaste waarde aan het Albertstrand en maakt deel uit van een horecaverhaal dat al 25 jaar wordt opgebouwd.

Jarenlang creëerden de mensen achter Yssi’s een plaats waar vaste klanten thuiskwamen, waar mensen elkaar ontmoetten en waar zomerse herinneringen werden gemaakt.

Ook achter deze zaak staan mensen die jarenlang hebben gewerkt, geïnvesteerd en gebouwd. Hun namen mogen niet verdwijnen achter het zakelijke woord “concessiedossier”.

De mensen achter Beaufort Plage

Ook Beaufort Plage was jarenlang een vertrouwde strandbar aan het Albertstrand. Van april tot oktober stonden de uitbaters en hun medewerkers klaar voor hun klanten.

Achter iedere geopende strandbar zit veel meer werk dan bezoekers ooit te zien krijgen: ieder seizoen opnieuw opbouwen, lange werkdagen maken, personeel zoeken, investeren, onderhouden en afhankelijk blijven van het weer.

Ook hun inzet en hun verhaal verdienen erkenning.

En dan wordt ons verteld dat deze toewijzing objectief, onafhankelijk en transparant is verlopen.

Ik kan en wil dat niet zomaar geloven.

Ik volg hierin mijn intuïtie. Maar die intuïtie staat niet los van wat ik al maanden van dichtbij heb gevolgd, wat ik zelf heb gezien en de informatie die mij van binnenuit heeft bereikt.

Bepaalde namen en mogelijke uitkomsten deden al vóór de officiële beslissing de ronde. Wanneer die voorspellingen vervolgens werkelijkheid worden, gaan bij mij alle alarmbellen af.

Ik beweer niet dat ik alle bewijzen bezit van wat er achter gesloten deuren is gebeurd. Maar ik zeg wel keihard en eerlijk dat ik geen vertrouwen heb in het officiële verhaal dat deze dossiers volledig objectief en onafhankelijk beoordeeld zouden zijn.

Dat is mijn mening. Dat is wat mijn intuïtie mij vertelt. En ik zal dat niet langer inslikken.

Het raakt mij bijzonder hard dat deze lokale uitbaters hun plek en levenswerk verliezen.

Niet omdat ik iemand niets gun.

Wel omdat ik opnieuw zie hoe geld, invloed en macht deuren lijken te openen, terwijl geschiedenis, trouw, lokale verankering en jarenlang hard werken blijkbaar onvoldoende bescherming bieden.

En verschuil u alstublieft niet achter Europa.

Er moest misschien een openbare procedure worden georganiseerd. Maar het gemeentebestuur maakte zelf keuzes over de voorwaarden, de criteria, de puntentelling en de manier waarop deze families werden behandeld.

Het had anders gekund.

Het had eerlijker gekund. Het had transparanter gekund. Het had menselijker gekund. En er had veel meer respect kunnen zijn voor de mensen die Knokke jarenlang mee gemaakt hebben tot wat het vandaag is.

Aan de familie D’Hooghe — Daniël, Emmy en Sammy.

Aan Alain, Dimitri en Xena van Lekkerbek Beach.

Aan Kim, Mathieu, Lauren en Loïse van Blue Buddha Beach.

Aan Glenn, Alexandra en Fabio van Beach Number One.

Aan de families en medewerkers achter Yssi’s Beach en Beaufort Plage.

Ik zie jullie.

Ik zie niet alleen de concessie die jullie verliezen. Ik zie jullie jarenlange inzet, de offers die jullie brachten, de herinneringen die jullie creëerden en de toekomst die jullie voor jezelf en jullie kinderen voor ogen hadden.

Jullie zijn geen verliezers van een aanbesteding.

Jullie zijn een deel van het levende erfgoed van Knokke-Heist.

Mijn horecahart bloedt met jullie mee.😢 Mijn vuur is wakker. En mijn stem zal niet zwijgen. ❤️‍🔥